Zasłużyć na miłość…

Zasłużyć na miłość…

autorem artykułu jest Sylwia Fortuna


Prawie wszyscy pragniemy być kochani. Dlaczego „prawie”? Ponieważ znam osoby, które twierdzą, że im na tym nie zależy. Zazwyczaj „już” nie zależy. Nie wiem, ile w tym prawdy – czy dojrzały na tyle, że wiedzą, iż ważniejsze jest by kochać a nie być kochanym, czy też po prostu same się oszukują, by zapomnieć o swoim głębokim zranieniu. Może bywa i tak i tak. Ale tego po prostu nie wiem.



869617_wooden_heart_2Należę do osób, które bardzo chcą być kochane i które wcale się takie nie czują. Zapewne wielu z Was czuje podobnie. Wierzę, że źródła takiego stanu rzeczy tkwią w dzieciństwie. Spójrzmy na ludzi wokół, zwłaszcza tych, którzy nas potrafią nieźle wkurzyć. Urzędników, współpasażerów w autobusie, przechodniów, współpracowników.



Wszyscy oni są zwykłymi ludźmi, wielu jest lub będzie rodzicami, często dzieje się to przypadkowo. Stając się rodzicami nie stają się doskonali, nie zawsze są choćby „wystarczająco dobrzy” by nimi być. Bycie rodzicem wymaga świętej cierpliwości, zdrowia, dużego zapasu energii, otwartego serca i pracy nad sobą. Z tym ostatnim jest trudno. Nie chce nam się, łatwiej jest tkwić w tym co znamy, w schematach i egoizmie niż „wznosić się na wyżyny” swoich możliwości.



Życie i bez tego jest wystarczająco trudne. A dzieci, wrzucone w tą sytuację jak przysłowiowa śliwka w kompot domagają się uwagi i czasu, po prostu miłości, i często niewiele z tego dostają. Podrzucane do babci, żłobka, przedszkola, nie zawsze mają okazję dobrze poznać swoich rodziców i być przez nie poznane.



Nie mam własnych dzieci i nie za wiele pamiętam z pierwszych lat swojego życia, ale podejrzewam, że do pewnego momentu dziecko czuje że powinno być kochane za to tylko że jest. Dopiero gdy do niego zaczyna docierać, ze tak nie jest, budzi się w nim poczucie odpowiedzialności czy winy za zaistniałą sytuację. Dziecko z pewnością nie myśli sobie „moi rodzice nie umieją kochać”, raczej dochodzi do wniosku, że skoro takie jakie jest, nie jest kochane i akceptowane, to musi coś ze sobą zrobić” aby na tą miłość zasłużyć.



Pomysłów może być mnóstwo, tak wiele, że tutaj ich nie wymienię (np. bycie grzeczną dziewczynką kosztem stłumienia swojej żywiołowości). Z czasem zamiast próbować zasłużyć na miłość, jeśli to się nie powiodło (a prawie na pewno nie), dziecko zamiast miłości może wymusić przynajmniej uwagę. Jak? Sprawiając kłopoty. Mamę można zmartwić, tatę można rozwścieczyć – ale czyż nie jest się nareszcie w centrum uwagi? Kto wie, jak wiele pozornych kłopotów z dziećmi ma właśnie takie źródło?



Marnujemy cenny i krótki czas naszego życia, usiłując zasłużyć na miłość innych ludzi. Myślimy jak i co zmienić w sobie, powracają słowa „zrób coś ze sobą”. Mamy setki sposobów na „dbanie o siebie” – od odchudzania się po objadanie by sprawić sobie przyjemność, od biegania na siłownię i „pakowania” po leżenie przed TV. Nie mówiąc o poświęcaniu własnego „ja”, własnych poglądów i upodobań, aby dopasować się do tego, co wydaje nam się zgodne z pożądanym wzorcem.



Ulegamy złudzeniu. Tracimy siebie, tracimy życie. Popadamy w specyficzne uzależnienie. To przykre i smutne, ale inni nas wykorzystują i wciąż nie dają nam tego, czego tak bardzo pragniemy. Pojawia się depresja, której nie wyleczą tabletki – czujemy to głęboko w sobie. Widzimy, że nasze wysiłki w kwestii zasłużenia na miłość nie zdają się na nic, ale wciąż świadomie lub podświadomie próbujemy to zrobić. Jesteśmy zagubieni i bezradni, osamotnieni. Widzimy świat w czarnych barwach. A miłość to dar i nie można na nią zasłużyć. Co więcej – w jakiejś formie istnieje w naszym życiu także teraz. Tak, wiem – nie jest taka jakiej pragniesz – wiem, bo znam to uczucie.



Rzecz w tym, że nawet nie bardzo wiemy, czym jest ta miłość, czym miałaby być.



Bezgranicznym uwielbieniem, zakochaniem? Zaspokajaniem wszystkich zachcianek? Czym jest dla Ciebie? Dla mnie przede wszystkim zauważeniem mojej osoby, dobrocią i troską o moje potrzeby. Jednak przede wszystkim tym zauważeniem – tego kim jestem naprawdę, co czuję, czego potrzebuję, jakie mam możliwości. I wiarą w te możliwości.



Ktoś, kto nas kocha powinien – w rozsądnych granicach (konieczne są kompromisy) nie blokować naszego rozwoju a wręcz go wspierać. Zgadzam się też z tezą, że miłość ma w sobie dużo z postanowienia, decyzji, by kochać. Nie możemy liczyć na „narkotyczny” stan zakochania. Zakochanie bywa ucieczką, taką samą jak alkohol czy narkotyki.



Przestaje się układać to zakochujemy się w kimś innym. Wygląda to może kusząco, ale niesie za sobą ogromną krzywdę porzuconych osób, a nam nie przynosi nic trwałego i wartościowego, nie przynosi miłości której szukamy.



Co więc robić? Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku. Choć występuję tu w pewnym sensie w roli eksperta, jestem dopiero na początku tej drogi i nie wiem dokąd mnie ona może doprowadzić. Mam na tę podróż kilka pomysłów:



– powiedzieć sobie, że zasługujemy na miłość – nawet jeśli w to nie wierzymy i bez względu na aktualną sytuację,



– zastanowić się nad historią swojego życia i zrozumieć, skąd się wziął ten brak, którego doświadczamy – to bolesna część pracy nad sobą,



– otworzyć się na miłość, która jest już teraz skierowana w naszą stronę – ciepło słońca, zapach kwiatów czy świeżej kawy, uśmiech dziecka, zabawę z psem – we mnie rodzi to łzy, ból i wzruszenie, uświadamiając , czego tak bardzo mi brakuje,



– dbać o własne „ja” – mieć własne gusta, zainteresowania – choćby nie wiem jak wydawały się tandetne i mało ambitne dla innych – są nasze, a od czegoś trzeba zacząć



– nie zmieniać się – co brzmi może dziwnie, ale nie oznacza braku rozwoju, rozwój to jednak stawanie się najlepszym jakim się może być – a nie kimś innym niż się teraz jest,



– zawierzyć życiu, Bogu, naturze – w cokolwiek wierzymy – że przyniesie nam to, czego potrzebujemy,



– robić coś dla innych – dzielić się miłością, każdym drobnym gestem na jaki nas stać,



– uczyć się wybaczać i wyrażać uczucia,



– zrozumieć, że miłość nie stanie się naszym udziałem w wyniku wysiłku, lecz może przyjść do nas jedynie jako dar czyjegoś serca.



Życzę Wam tego.





Artykuł pochodzi ze strony www.relacje.net


Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Authors

Related posts

Top